Steeds meer politici zijn op Twitter te vinden, maar een deel van hen gebruikt het medium helemaal verkeerd. Geert Wilders bijvoorbeeld gebruikt het vlotte Twitter vooral als trage, statische reclamezuil. En Alexander Pechtold heeft na een veelbelovend begin niets meer van zich laten horen, ondanks zijn grote groep volgers.

Wilders (PVV) en Pechtold (D66) zijn elkaars rivalen, maar als het om Twitter gaat kunnen ze beide een voorbeeld nemen aan hun collega’s. Er zijn namelijk genoeg politici die wel slim gebruik maken van de mogelijkheden van Twitter. Onder hen uiteraard Twittervader Maxime Verhagen (CDA), Femke Halsema (GroenLinks) en Mei Li Vos (Pvda). Maar wat onderscheidt een goed twitterende politicus van een slecht twitterende politicus?

Allereerst is er een vraagstuk van authenticiteit. Is het wel echt de politicus zelf die de tweets verstuurd? In de meeste gevallen wel, uit de tweets van bijvoorbeeld Mei Li Vos en Femke Halsema blijkt dat ze zeker niet puur uit electorale overwegingen twitteren. Ze lijken het oprecht boeiend te vinden! En als iemand een keer geholpen wordt door een campagnemedewerker, ach, maakt dat dan zoveel uit?

Volgers
Voor bekende, populaire politici geldt dat ze zonder al te veel moeite aan een grote groep volgers kunnen komen. Volgers zijn belangrijk, omdat ze een groot deel van de waarde van het netwerk van een twitter-account bepalen. Hoe meer volgers, hoe meer lezers. En dat is zeker nuttig voor politici, want bijna al hun volgers zijn potentiële kiezers. Halsema, Verhagen, Pechtold en Wilders zijn zeer populair. Boris van der Ham (D66) doet het opvallend goed. In de onderstaande tabel en grafiek staat het aantal volgers van een selectie van Nederlandse politici op Twitter.

Tweets
Een grote groep volgers is echter weinig waard als je er niets mee doet, zoals Alexander Pechtold. Uiteraard is enige activiteit, in de vorm van tweets (berichtjes), zeer belangrijk. Tweets versturen kan vanaf elke plek ter wereld met een internetverbinding, dus het mooiste is als politici daar ook gebruik van maken. Een mooi voorbeeld is Jan Kees de Jager (CDA) die zich onlangs moest verontschuldigen vanwege hetgeen hij op Twitter plaatste. Vervelend voor hem en zijn Europese collega’s, maar leuk voor zijn volgers.

Interactie
Naast het simpelweg versturen van tweets, is een ander belangrijk kenmerk van Twitter de mogelijkheden tot interactie met de volgers. Wat dat betreft doen vooral de PvdA’s Vos en Samsom het goed, maar ook Verhagen en Halsema. Ze proberen persoonlijk te reageren op tweets van hun volgers. Dat blijkt uit de statistieken uit onderstaande tabel. Die geeft weer hoeveel procent van de tweets een reactie is op een ander.

Geert Wilders heeft nog nooit op iemand gereageerd, misschien moet iemand van zijn campagneteam hem eens een cursus Twitter geven. Ook Jack de Vries (CDA) en Marianne Thieme (PvdD) zijn vooral met zichzelf bezig. Een gemiste kans.

De statistieken in dit artikel zijn afkomstig van www.tweetstats.com. De lijst met politici is niet uitputtend, maar een selectie van de auteur. De statistieken zijn gemeten op 22 en 23 maart 2010.

Eerdere artikelen op Plupost over Twitter:
Boekestijn biecht over Van Mierlo op Twitter, Halsema boos
Volg de val van het kabinet via Twitter!
Twitter is journalisten-ding

Surft u eens naar WBvdPVV.nl. Twijfelde u ook even? Een Wetenschappelijk Bureau van de PVV? Bestaat dat? Let u even op het briljante logo: een trots vliegende eend in plaats van de fiere rood-wit-blauwe vogel van de PVV. Na stupide acties zoals het infiltreren bij de PVV en het in scène zetten van de moord op Wilders is er nu eindelijk een leuk anti-PVV initiatief: het ludieke WPvdPVV.

Onderzoek van de WBvdPVV heeft al tot prachtige conclusies en adviezen geleid, zoals: “Staatsschuld kan drastisch omlaag. Met nieuwe verkiezingen voor de boeg, presenteert het WBvdPVV een nieuw rapport ‘Staatsschuld: het kan makkelijk met minder’.” of het al even dubieuze “75% van Nederlanders spelt ‘allochtoon’ verkeerd” en “Hangjongeren lopen een verhoogd risico op RSI als gevolg van kleine, herhaalde bewegingen.”

Even befaamd als de onderzoeken zijn de onderzoekers. Neem bijvoorbeeld Dr. Ir. Lale Pahmuk: “was nauw betrokken bij het onderzoek naar de Bijlmerramp, de vuurwerkramp, de scheiding van Jan en Yolanthe en de Schipholbrand. Is tevens een wereldvermaarde specialist in ramptoerisme.”

Het WBvdPVV heeft ook voldoende ruimte voor interactiviteit. Zo is er de poll die vraagt welke naam volgens u het meeste leiderschap uitstraalt. De naam “Geert” lijkt de grote winnaar te worden. Ook kunnen “burgers” vragen stellen aan de onderzoekers, zoals:

“Vraag:
Ik hoor veel over het kllimaat, maar weet niet meer wat ik nu moet geloven. Wat vind u?
Antwoord:
Het klimaat verandert elke dag. Er is geen wetenschappelijk bewijs dat de mens de aarde opwarmt.”

Het relativerende WBvdPVV is nu nog wat dunnetjes maar biedt een mooi platform om eens goed te lachen. Aan enkele details is al gedacht: een Nederlandse vlag vol in beeld en in plaats van een “Home”-button doodleuk een “Thuis”-button om naar de homepage te navigeren.

Wat bezielt drie volwassen mannen, die zijn ingehuurd en wellicht getraind om de veiligheid te bewaren, om niet in te grijpen als er overduidelijk sprake is van excessief geweld? De beelden (zie onder) zijn schokkend. De afranseling was gruwelijk. De noodzaak om in te grijpen was overduidelijk. En toch grossierden de beveiligers in passiviteit.

Het gezonde verstand zou zeggen dat je de geweldsinstructie van je baas negeert en op persoonlijk titel ingrijpt. Dat is je maatschappelijke plicht, zeker in deze relatief veilige situatie waarbij de aanvaller een jonge vrouw is. De drie mannen zouden haar fysiek gemakkelijk in bedwang kunnen houden. Er moet echt meer gespeeld hebben. Misschien speelde angst voor handlangers van de vrouw een rol, maar het lijkt me eerder een geval van sociale bewijskracht.

Sociale bewijskracht
Ingrijpen in een geweldsdelict is uiteraard niet makkelijk. Toch blijken mensen in groepen in sommige situaties bijzonder apathisch. Dat geldt ook voor “veilige” situaties, zoals wanneer er rook onder een deur vandaan komt en bellen van de brandweer al “hulp” zou zijn. Een ander voorbeeld is die van een moord waar 38 verstandige, fatsoenlijke en plichtsbewuste mensen getuige van waren. Ze konden de moord midden op straat zien gebeuren terwijl ze achter de geraniums zaten. Geen van hen belde de politie.

Robert B. Cialdini, hoogleraar Psychologie en Marketing, beschrijft twee redenen waarom er soms niemand in dergelijke situaties ingrijpt. De eerste is: ‘Als er diverse potentiële helpers aanwezig zijn, neemt de persoonlijke verantwoordelijkheid af’. De tweede reden is sociale bewijskracht, die met name van toepassing is in “onzekere situaties”. Dan ‘hebben mensen van nature de neiging om te kijken wat anderen doen om na te gaan wat ze zelf het beste kunnen doen’.

Het is dus een misvatting dat mensen in geval van nood veiliger zijn in een groep als men omringd is door mensen die kunnen helpen. Darley & Latané (1968) onderzochten of de kans dat iemand met een epileptische aanval geholpen zou worden, groter is als er vijf of slechts als er één persoon toevallig in de buurt is. Als er vijf mensen toekeken werd hulpbehoevenden slechts 31% van de keren geholpen, met slechts één aanwezige was dat maar liefst 85%.

Of een individu uit een groep hulp biedt, is sterk afhankelijk van de overige aanwezigen. Als “de rest van de groep” doet alsof er niets aan de hand is, of zich simpelweg niet bewust is van de noodzaak, zal ook een individu eerder oordelen dat er geen hulp nodig is in een hulpbehoevende situatie. Omgekeerd is ook waar: als drie mensen midden op straat naar een willekeurig punt in de lucht gaan staan kijken, zullen binnen korte tijd velen volgen.

De kracht van sociale bewijskracht bleek bijvoorbeeld ook uit onderzoek van Latané & Darley. Ze vroegen proefpersonen om zich passief/onverschillig te gedragen in een verdachte, potentieel gevaarlijke situatie. De enige proefpersoon die deze instructie niét kreeg, greep veel minder vaak in dan met vergelijkbare tests waarin de proefpersoon niet vergezeld was van een groep.

Waarom het meisje uit Seattle niet geholpen werd
Door de ongebruikelijke situatie (een gevecht), de geweldsinstructie (alleen “observeren en rapporteren”) en het potentiële gevaar van handlangers van de aanvaller, ontstond er een “onzekere situatie”. Een onzekere situatie zorgt voor een sterk invloed van sociale bewijskracht (wat doen mijn collega-beveiligers?) als richtlijn voor het eigen gedrag.
Géén van de beveiligers achtte zijn “instructies” ondergeschikt aan het voorkomen van een vechtpartij. Ze werden (als “individu” binnen de “groep”) daarin bevestigd omdat ook hun twee collega’s niet tot actie overgingen.

Het is dan ook geen wonder dat eventuele toevallige voorbijgangers niet ingrepen. Ook voor hen was er sprake van een “onzekere” situatie en was sociale bewijskracht op hun van toepassing: als zelfs die stoere mannen in uniform niets doen…

Word of mouth heeft als uitgangspunt dat het communicatie van consument naar consument betreft, maar toch is het zelden vrij van invloed vanuit bedrijven (o.a. via word of mouth-marketing). Een sociale relatie kan alleen vertellen over een beperkt aantal producten of merken (waar hij of zij zelf toevallig ervaring mee heeft). Sociale relaties zijn niet langer noodzakelijk voor word of mouth. Consumenten kunnen via internet gericht op zoek naar feedback van andere consumenten over nagenoeg alle producten.

Zowel positieve als negatieve word of mouth wordt over het algemeen aanzienlijk breder en sneller verspreid op internet. Dit komt voornamelijk door de participatie van de consument. Het utopisch ideaal is dat iedereen met beschikking over internet op blogs, sociale media danwel op vergelijkings- en beoordelingssites zijn of haar ervaringen met een product, dienst, merk, bedrijf etc. kwijt kan. Daardoor komt het aan op kwaliteit, met als gevolg dat bedrijven wel móeten verbeteren en innoveren. De snelle feedback van consumenten zouden bedrijven op hun beurt kunnen gebruiken voor die verbeteringen en innovaties.

Bedrijven kunnen zelf ook inspelen op de kracht van word of mouth. Denk bijvoorbeeld aan virals die gewillig door consument en media worden verspreid. In een ideale situatie leidt meer aandacht via virale campagnes tot een positiever merkbeeld en uiteindelijk meer omzet en een duurzaam concurrentievoordeel.

Het angstige tegengeluid vanuit het bedrijfsleven is dat juist de participatie en vrijheid van de consument ernstige reputatieschade kan veroorzaken. Al zal dat altijd volgen na het falen van het bedrijf zelf. Word of mouth kan hard en eerlijk zijn, juist wanneer bedrijven op hun kwetsbaarst zijn omdat ze de controle over wat er over hen geschreven wordt, uit handen geven. Het verliezen van controle over de perceptie van het merk is een nachtmerrie. Het blijft balanceren tussen voordelen van de participatie van de consument en de angst voor een afstraffing.

Tot slot is enige nuance op zijn plaats: wat er over een merk wordt gezegd valt te sturen, maar nooit helemaal. Ondanks dat “de gewone man” in geloofwaardigheid terrein wint ten opzichte van de expert, zijn ook de consumentbeoordelingen niet vrij van kritiek. Zo zijn er bedrijven die zich voordoen als een zogenaamde tevreden consument. Sommige consumenten hebben een financieel belang bij het aanprijzen van een bepaalde site. Sommige vergelijkingssites verliezen hun schijn van objectiviteit omdat ze meer provisie krijgen van door hun geselecteerde aanbieders. Niet voor niets worden er nu zelfs consumenten beoordeeld op hun betrouwbaarheid en onafhankelijkheid om te beoordelen – door andere consumenten.

En dat geld is het waard, de Superbowl XLIV leeft immers enorm in de Verenigde Staten. Het evenement kan rekenen op zo’n 100 miljoen kijkers. Even voor de goede orde: dat is dus een derde van de totale Amerikaanse bevolking die gespannen afwacht waar de grote merken dit jaar weer mee komen.

Gespannen afwachten voor reclamespotjes? Dat klinkt eigenaardig, en dat is het ook. Zo’n veertien procent van de ondervraagden zegt zelfs dat de reclames hen meer boeit dan de wedstrijd zelf. Slechts 46% kijkt voornamelijk voor de wedstrijd zelf. De overige 39% (!) zegt de wedstrijd zelf even leuk te vinden als de reclames eromheen. Het wordt adverteerders wel heel makkelijk gemaakt. Consumenten smachten naar hun commerciële boodschappen!

De media-aandacht voor het evenement is uiteraard gigantisch en afgezien van de reguliere voorbeschouwingen zijn ook de commercials dagelijks nieuws. Waar zal merk X dit keer mee komen? Wat is de beste Superbowl-commercial? Er worden lijstjes gepubliceerd van legendarische commercials en er wordt zelfs een prijs uitgereikt voor de beste Superbowl-commercial. Het reclamefanatisme van de vakbladen AdAge en AdWeek valt beter te begrijpen. Na weken voorbeschouwen is het zo ver. Bekende creatieven uit de reclamewereld mogen live commentaar geven op de vertoonde commercials.

Het Amerikaanse enthousiasme staat in schril contrast met de Europese nuchterheid. Neem de Champions League, wat we gerust de “Europese Superbowl” mogen noemen. Afgezien van een klein krantenberichtje over de kosten van reclameborden en de commercials, is er weinig aandacht en beleving voor reclame. Reclame? Ideaal moment om even naar de wc te gaan.

Dat komt deels doordat reclameblokken van de Champions League voornamelijk per land worden verkocht, dus is er minder ruimte voor “supercampagnes” zoals in Amerika. De schaarse commercials die in heel het continent worden uitgezonden hebben ook nog eens last van aan cultuur- en taalgebonden verschillen tussen Europese landen.

Toch komt het wel voor dat adverteerders de Champions League om hun nieuwe commercial te lanceren in Europa. Zo kwam Ford (Amerikaans bedrijf met een Amerikaans reclamebureau) tijdens een Champions League finale met de introductie van de nieuwe Ford Kuga. Mooie commercial, maar of het heel veel indruk maakte…?

In Amerika zijn adverteerders in ieder geval bereid om diep in de buidel te tasten. Om 30 seconden te kunnen uitzenden tijdens de Superbowl, kostte in 1966 nog maar 37.500 dollar. Twintig jaar later was dat al 600.000 dollar, in 1996 alweer het dubbele (1.2 miljoen dollar) en in 2008 was het drie miljoen dollar, zie ook onderstaande grafiek op basis van het datacenter van Adweek. Dit jaar is de prijs iets gezakt.

Oh, trouwens, over de wedstrijd zelf. Voor 46% van de ondervraagden maakt het niet uit wie er wint. Zo’n 22% ziet liever the Indianapolis Colts winnen, terwijl de overige 32% hoopt op winst voor the New Orleans Saints.

Het televisiestation CBS weigert elk jaar commercials rondom de Superbowl. In de Amerikaanse media is er speciale aandacht voor die banned commercials. Spotje geweigerd? Dan mag de vlag uit. De banned commercials hoeven niet te concurreren met 150 andere spotjes, ze worden immers uitgebreid besproken in de krant of op internet. De adverteerder bespaart miljoenen aan zendtijd, maar krijgt evengoed voldoende aandacht.

Een banned commercial doet het ook goed als viral: de filmpjes worden door het publiek en de media vanzelf verder verspreid. Iedereen wil weten waarom een commercial is geweigerd, dus is zo’n spotje bij voorbaat al leuker en spannender. Als ze sympathie oproepen, of met een beetje geluk ook boosheid en discussie, is de impact extra groot.

Dit jaar is er een commercial verboden van ManCrunch, een datingsite voor homo’s (”Putting the man back in romance” … “Where many many many Man Come Out to Play”). In het filmpje zijn twee mannelijk fans van de rivaliserende teams naar de Superbowl aan het kijken. In eerste instantie is er frustratie en rivaliteit – tot een romantische vonk overslaat en ze elkaar hartstochtelijk zoenen.

De commercial werd tot nu toe al bijna een miljoen keer bekeken op YouTube. Juist omdat de commercial verbannen werd, bracht het de emancipatie van de homosexuele man onder de aandacht. ManCrunch.com zag de bezoekersaantallen van haar website eind januari explosief stijgen (zie figuur). En dat zonder een dollar aan de media te besteden.

Zoenende mannen lijken een garantie voor succes, want ook in 2007 werd er al een commercial met zoenende mannen geweigerd. Toen ging het om reclame voor Snickers. Een man die zijn hoofd in zijn eigen achterwerk steekt, zou dat misschien wel mogen? Een commercial voor KGB brengt dat letterlijk in beeld. Vermakelijk, vond ik, maar volgens CBS was het vooral onsmakelijk…

GoDaddy.com maakt er een sport van om haar commercials geweigerd te krijgen. In 2008 hadden ze maarliefst drie geweigerde commercials en dit jaar is het opnieuw raak. In een overzicht op de voorpagina van GoDaddy.com prijkt trots “BANNED” op de commercial. Voor twee andere commercials van het bedrijf is een internet-versie en televisie-versie gemaakt, want: “Too hot for TV”.

De media, met als recente voorbeelden HP/de Tijd en vandaag FunX, buiten zijn aantrekkingskracht uit voor eigen gewin. Want ze weten dondersgoed: Wilders scoort, altijd en overal. Bij voor- en tegenstanders. Dus maken ze een film over “de moord op Wilders” of infiltreren ze in zijn partij.

Wilders is immers altijd nieuws en mensen (zowel voor- als tegenstanders) willen het lezen. Neem een willekeurige dag op NUjij, de site waar nieuwsconsumenten bepalen wat het belangrijkste nieuws van die dag is. Wilders staat steevast bovenaan. Of kijk op het nieuwsoverzicht van Google, waar Wilders dagelijks goed vertegenwoordigd is met o.a. z’n rechtszaak. Een medium dat over hem schrijft kan rekenen op flink wat extra bezoekers. Ook op Pluspost scoort Wilders altijd goed.

Voor redacties is de aantrekkingskracht van Wilders dus een gouden kans, zeker voor media die meer lezers nodig hebben. Rondom Wilders hangt altijd een speciaal tintje. Daarom is het totaal niet verwonderlijk dat Karen Geurtsen namens HP/de Tijd infiltreerde bij de PVV. Het zal de eenmalige verkoop van het tijdschrift inspireren en HP/de Tijd heeft weer wat gratis aandacht voor zichzelf te pakken.

Hetzelfde geldt voor FunX’s PezpaqTV. FunX, laat staan Pezpaq, wat is dat? Hoor ik u denken. Precies, geen mens die er van gehoord heeft tot ze aankondigden om Wilders’ fictieve moord op film te zetten. De PVV reageert boos, dus landelijke media-aandacht gegarandeerd. Iets extreems verzinnen = winst!

Zo kondigt FunX de film aan: “Dit is de speelfilm van het jaar, met niemand minder dan Geert Wilders in de hoofdrol. De film zal binnenkort online te checken zijn op Pezpaq.TV. Hier alvast een sneakpreview van wat je allemaal kan gaan verwachten in deze dramatische film. Bekijk de beelden hier..”

Goh, wat ben ik benieuwd hoe goed deze column scoort…

Toyota is in geen enkel opzicht een spannend merk. Een typische Toyota is dan ook grijs en kijkt als een ouwe, trouwe hond onderdanig uit z’n koplampen. Het design is totaal ongeïnspireerd, straalt traagheid uit en is bij voorbaat al gedateerd omdat het altijd net achter de trends aansukkelt.

Wat dat betreft lijkt een Toyota op haar typische eigenaar: een tikkeltje gedateerd en bijna te oud om de laatste trends te volgen. Een echte Toyota doet wat ie moet doen, en meer niet. Hij brengt opa en oma netjes van A naar B. Een ware Toyota demotiveert haar bestuurder om te hard te rijden, alleen al door de laffe reactie als het gaspedaal vol ingetrapt is.

Samengevat is dit het sprookjesbeeld dat ik van Toyota heb. Vakkundig gecreëerd en in stand gehouden door Toyota zelf, door altijd initiatief te nemen op het gebied van brave ontwikkelingen: veiligheid, betrouwbaarheid en duurzaamheid.

Spannende reclames zijn Toyota vreemd. Hip gedoe om maar in de smaak te vallen bij jongeren ook. Toyota heeft vakkundig naar een zo saai en degelijk imago als mogelijk toegewerkt. Een briljante strategie, want de jongeren waar andere merken zich op richten hebben helemaal geen geld voor een nieuwe auto. De veel rijkere vijftigplussers, dat is de echte doelgroep. En die zijn wel te porren voor een sober, degelijk vervoersmiddel.

Toyota doet dus weinig rare dingen, maar per ongeluk hebben ze wel mijn sprookje uitgeblazen. Bijna 280.000 Priussen worden teruggeroepen wegens problemen met de remmen. Dat klinkt opeens niet zo betrouwbaar meer. En als je toevallig één van de acht miljoen Toyota’s met een gewillig gaspedaal hebt gekocht, is die auto waarschijnlijk ook z’n saaie onschuld kwijt.

Maargoed, een technisch probleem, het komt vaker voor bij auto’s. Wat me meer zorgen maakt is de afwachtende houding van het concern. Helaas moest er druk van de Amerikaanse regering aan te pas komen, alvorens Toyota de problemen serieus nam. Als Toyota snel het initiatief had genomen tot het grootschalig terugroepen van auto’s, hadden ze mijn sprookje misschien nog nieuw leven in kunnen blazen. “Toyota waakt, ook als de auto al verkocht is.” Dat zou een mooi sprookje zijn geweest.

Nieuw jasje voor oud fenomeen
Laat ik nu alvast uit de wereld helpen dat we hier te maken hebben met de nieuwe Twitter of Facebook. Chatroulette is een bijzonder fenomeen, maar we moeten het niet te serieus nemen. Echt nieuw is het overigens ook niet, want chatten zonder camera kon al op bijvoorbeeld Omegle. Ruim tien jaar geleden werden er al anonieme gesprekken met vreemden gevoerd via internet, nu maakt het haar comeback. Chatroulette is sinds december in de lucht en wordt nu al over de hele wereld gebruikt.

Niets beters te doen
Het mag duidelijk zijn dat Chatroulette voornamelijk wordt bezocht door mensen die echt niets beters te doen hebben, maar het kan uren vermaak opleveren. Het blijft een verrassing wat je aantreft: webcams worden direct ingeschakeld en opeens zit je in de slaap-, bad- of woonkamer van een compleet vreemde te kijken. De ene keer tref je een verdwaalde Nazi aan, dan een dikke vent in beha, soms zitten er meerdere mensen achter de webcam. Ook is er een chatscherm om berichten uit te wisselen. Sommige bezoekers zijn op zoek naar vermaak of een serieus gesprek, maar het overgrote deel van de gesprekken is vooral erg dubieus.  Populair is de “do this face!” waarin de ander een gek gezicht na moet doen.

Strippers
Jeugdige kereltjes hopen vurig op een lekker wijf aan de andere kant van de camera. Ze maken er een sport van om haar vervolgens uit de kleren te krijgen, iets wat ook met enige regelmaat lukt. Daar worden natuurlijk screenshots van gemaakt (foto’s van je beeldscherm) om ze vervolgens aan hun vrienden te laten zien.

Rukkers
Vrouwen zijn echter spaarzaam, en dat heeft een reden, namelijk de anonieme rukkers. Ik hoef het al bijna niet meer uit te leggen. Met een beetje pech krijgen Chatroulette-gebruikers het geslachtsdeel van de ander in vol ornaat op het scherm. Webcams kunnen immers overal op gericht worden. Het ouderwetse hijgen heeft een nieuwe dimensie gekregen.

Populair in Nederland
Van alle landen heeft Chatroulette in Nederland de hoogste ranking (t.o.v. andere sites). Maarliefst 6,2% van alle Chatroulette-bezoekers komt uit Nederland, goed voor een zesde plek na de VS, Brazilië, China, VK en Turkije. Allemaal landen met veel meer inwoners dan Nederland, dus relatief veel mensen uit Nederland gebruiken de site. Landen als Italië, Rusland, Frankrijk en Spanje laat Nederland ver achter zich.

Chatroulette is een hype, de grote interesse waait snel weer over. Commercieel heeft het weinig potentie, het valt natuurlijk niet te vergelijken met bewezen sociale media als Facebook en Twitter.